Uzun bir zamandan sonra herkese merhaba. Bu sefer sizlerle bir turizmci olarak uzun süredir aklımda olup da ne dile ne de yazıya dökemediğim bir sorunu paylaşmak istiyorum. Umarım size hitap etmese de ne demek istediğimi biraz da olsa sizlere iletebilmişimdir:

CİTTASLOW SEFERİHİSAR(BİR TURİZM MERKEZİ: SIĞACIK)

İzmir’in bir ilçesi olan Seferihisar 2009 yılında yavaş şehir demiyle “cittaslow” ünvanını almıştır. Tam bir kıyı yerleşimi olduğundan dolayı bir çok tarihi miras ve tatil beldeleri ile dolu olan bu kasaba elbette ki bir turizm destinasyonuna dönüşecekti, öyle de oldu. Seferihisar’ın ünlü tatil beldeleri Sığacık, Akkum ve Akarca kendilerine yakın bir antik kent olan Teos sayesinde bakış açısını bir zamandan sonra tamamı ile turizme çevirdi. Yunan köylerini aratmayacak denize sıfır, etrafı mandalina ve zeytin bahçeleriyle çevrili bir yer düşünün. Bir de bunun yanında Teos gibi kültür ve tarih bakımından oldukça önemli bir yere sahip turizm merkezine en fazla 10 dakikalık mesafede. Hal böyle olunca artık tüm bunlardan yararlanmanın vaktidir deyip sıvadılar kollarını.

İlk zamanlarını hatırlıyoruz da Sığacık kalesine gezmek için gittiğimizde bir de deniz havası alalım deyip hemen önünde ki sahile inerdik. Ancak şimdi orası özelleştirildi ve bir Marina haline getirildi. Liman büyük büyük restoranlar, seyahat gemileri ve sanki deniz dibinde değilmiş gibi gereksiz yüzme havuzları ile dolu artık.

            Seferihisar yeni belediye seçimleri ile birlikte yönünü tamamen değiştirip turizm ve tarıma yöneldi bundan yaklaşık 10 sene kadar önce. İlk her şey gayet güzeldi. Elimizde bu denli verimli topraklar ve tarihi miraslar varken neden değerlendirmiyorduk? Herkes Efes’i biliyordu ancak onun kadar önemli olan Teos neden bilinmiyordu? Halkın büyük çoğunluğu geçimini mandalinadan sağlarken nasıl bunun reklamını yapmazdık? İşte tüm bu sorularla girmiş olduk dönülmeyecek bir yola.

                    

           

Sığacık kalesi ve Teos için güçlendirme çalışmalarına başlandı ve istenildiği gibi Teos’un görmesi gereken itibara kavuşuldu. Sığacık önceden bakir, doğal ve tarihi yönleriyle zengin bir cennetken bunun ilk tahribatlarına başlandı. Bilinen ünlü bir yönetmenin doğduğu ve büyüdüğü topraklarını tanıtması amacıyla birkaç film çekildi öncelikle Seferihisar’da. Tüm Türkiye’ye güzel bir reklam olduktan sonra ki o yaz başladı akın akın gelen ziyaretçiler. Hem Ege’nin o sıcak insanlarıyla bir arada oluyorlardı hem de kültür turizmi dediğimiz o açlıklarını deniz beldeleri ve Teos ile gideriyorlardı. Birkaç film çekiminin vermiş olduğu tanınmışlık ile Sığacık kalesi ve Seferihisar yavaş yavaş dizi ve film çekimleri için dolmaya başladı. Bu hareketliliği gören halksa kendileri de pastadan bir dilim alabilmek adına elinde bulundurmuş oldukları evlerini, dükkanlarını, bahçelerini vs. sinema ve turizm sektörüne açmış oldular.

            Artık o bildiğimiz Kaleiçi’nde ki Rum evlerinde yerli halk değil, şehrin yoğunluğundan kaçmış ve sakinlik isteyen birisi(ne kadar sakin olabilirse) ya da dizi film sektöründe çalışan birileri oturuyor. Önceden herkesin dilediğince oturduğu o Sığacık sahili gelişen durumları takip etmek ve kar gütme amacı ile bir limana çevrildi ve o bakirliğini kaybetmiş oldu. Bununla birlikte her yaz festivaller ve şenliklere ev sahipliği yapmaya başlayan Sığacık da bir çok pansiyon ve tatil köyleri açılmaya başlandı. Bu da yetmeyince toprak sahipleri yerlerini 5 yıldızlı oteller için ellerinden çıkarmış oldular.

Açgözlülüktür bu ya, yapılan tüm bu şeyler yetmemiş olacak ki yerli halkın Ege ve Seferihisar yöresini tanıttığı el işi ve ev yemeği adı altında kültür pazarı haline gelen Sığacık Geleneksel Pazar günlerine başlandı. Böylelikle Pazar günleri Sığacık Kaleiçi’nde yerli halkın yapmış olduğu ev yapımı yemeklerin, böreklerin, sarmaların hatta baklavaların olduğu, yöreye özgü zeytin yağları, sabunları, mandalina reçel ve kolonyaları ile kadınların el işi yün ve dantel örneklerini yaptıkları bir Pazar haline geldi.

                    

           

Evet, her şey ilk birkaç yılda güzel gitti. Kasaba tanıtıldı, halk kalkındı ve Seferihisar Sığacık tam bir turizm merkezi haline geldi. Ancak sonrasında gelecek olan sorunlar elbette ki daha başından belliydi. Teos Efes kadar tanıtılmış oldu ancak gelen turistlerin bilinçsizlikleri o tarihi yapıya büyük ölçüde zarar verdi. Ve tüm bunlar bir turizm merkezi için başlanılmadığı ve tam anlamıyla ekonomik gelir düşünüldüğü için bu tahribatları önleyecek bir yetkili orada yoktu ve bunun önüne geçilemedi.

Sığacık bir liman haline getirildiğinde bundan şüphesiz ki en çok etkilenen denizde yaşayan canlılar oldu. Ardından da elbette ki yerli halkta balıkçılıkla geçinen insanlar. Ancak o güzelim sahilden bahsetmesek olmaz, Marina haline getirip betonlaştırıldığından beri açıkçası pek kimsenin ilgisini çekmiyor.

            Ve de asıl tahribat hızla artan nüfus ile ortaya konulmuş oldu. Evet bir çok kişi tüm bu gelişmelerden oldukça kazançlı çıktı ancak bir zaman sonra bu aşırı yoğunluktan ve akın akın gelen turist kalabalığından yorulmaya başladılar. Bunun sonucunda da  kendi memleketlerinde kendilerini sonradan gelmiş gibi hissetmeye başladılar.

Öncelerinde sırf halkın kalkınması için başlayan Pazar pazarları sonradan ipi koparan değimi ile herkesin gelip kazanç sağlaması ile şekil değiştirmiş oldu. Kaleiçi’nde kalmış olan birkaç ev varsa da onlar da restoran ve pansiyona çevrildi. Diğer her şey gibi bu da amacından sapıp bambaşka bir şeye dönüştü. Doğal güzellikleri ve mandalina bahçeleri ile özel olan bu tatil beldesinin zamanla yapılan pansiyon ve otellerle beton yığınına dönüşümü başladı.

                       

            Çok değil, bundan tam sekiz yıl önce sadece Seferihisar halkının hüküm sürdüğü ve onun haricinde hafta sonları İzmir’den şehrin yoğunluğundan kaçıp nefes almak isteyen halka ya da Yunan adalarından gelen turistlere ev sahipliği yapan bu ilçe, artık tam anlamı ile bir cehenneme dönüşmek üzere. Taşıma kapasitesini çoktan aşmış olan bu belde artık kendi halkının göçü ile yüzleşme durumuna kadar geldi. Yaklaşık dört beş yıl önce tüm bu gelişmelerden oldukça hoşnut olan halk artık o denli bunalmış olmalı ki kendi memleketlerini terk edecek hale gelmiş bulunuyorlar. Keşke gelen teklife balıklama dalmayıp enine boyuna düşünmüş olsalardı da bu duruma gelip kendi evlerinden çıkmak zorunda kalmasalardı. Ancak elbette ki “Kaçtı Bor’un pazarı, sür eşeğini Niğde’ye” diye boşa söylememişler.

"MR. NOBODY, BAY HİÇKİMSE"

-11.01.2017 izleme tarihim.

-Yönetmen: Jaco Van Dormael

- Jared Leto, Sarah Polley ve Diane Kruger başrolde.

-Imdb: 7.9

-2009, Kanada yapımı.

-Tür: Bilimkurgu, Fantastik

     Arkadaş önerileri sonucu izlediğim en iyi filmlerden biriydi. Bunu hiç düşünmeden söyleyebiliyorum. Karmaşık ve sizi sürekli sorgulamaya iten bir filmle karşı karşıyasınız şu an. Ancak yine de her izleyiciye hitap etmeyen bir yapım. Kaliteli ve başarılı bir yapım olduğu inkar edilemez bir gerçek. Filmi izlememin üzerinden uzunca bir süre geçti ancak halen daha etkisini bende koruması sanırım bunun somut bir örneği. Jared Leto'nun mükemmel oyunculuğu filmi bambaşka bir boyuta taşımış, bunu itiraf etmek gerek.

     Film cennette bebeklerin ailelerini seçme ve dünyaya gönderilme anları ile başlıyor. İlginç ve tuhaf bir anlatımı var baş karakterin. Sanırım bu yüzden bile filme bağlanabilirsiniz. Nemo ailesini seçiyor ve dünyaya gidiyor. Ancak tam o aşamada normalde cenneti ve o seçim anını unutması gerekirken hiçbir şeyi unutmayarak bu yolculuğa başlamış oluyor. Bu yüzden hayatı boyunca tüm bu olanları ve yaşadıklarını sorgulama gereksinimi duyduğu için diğer insanlar gibi normal hissedemiyor kendisini şüphesiz ki. Filmin asıl kilit noktası Nemo on yaşındayken ailesinin ayrılma kararı ile Nemo'nun kimde kalacağına karar vermesi ile başlıyor. Aslında her şey o ana bağlı. Ve film yalnızca o an üzerinden gidiyor. Ve biz Nemo'nun hangi seçimi yaparsa nasıl bir hayatı yaşayacağını, sayısız olasılığının olduğunu izlemeye başlamış oluyoruz. Biraz kabul edilmesi güç bir film. Çoğu kişiye de saçma gelecektir belki ancak ben filmi izledikten sonra uzun bir müddet soru işaretleri ve bir takım düşüncelerle boğuşmadım dersem yalan söylemiş olurum. Beni fazlasıyla etkilemiş oldu, evet.

     On yaşında ki bir çocuğa hiç yapmaması gereken bir seçimin yaptırılması adaletsizce ve acımasızca. Bu yüzden yine yapmış olduğumuz seçimlerin ne denli önemli olduğunu ve alınan bir karardan önce gerçekten enine boyuna düşünülmesi gerekildiğini vurgulayan bir yapımla karşı karşıyaydık. Bir kez o yola girdikten sonra dönüşü olsa bile o yolu yürüdüğümüz gerçeğini ne yazık ki değiştiremiyoruz. İşte bu yüzden her kararın hayati bir nitelik taşıdığını unutmamamız gerek.

     İtiraf etmeliyim ki filmin ilk sahnelerinde çok sıkılmıştım. İlk olasılığın üzerinde o denli derine inilmişti ki daha fazla devam edemeyip filmi kapatmayı bile düşündüm. Tabi sonrasında iyi ki kapatmamışım dedim, o ayrı. Ama şimdi düşünüyorum da bu denli üzerinde durulmasaydı aynı etkiyi bırakır mıydı emin değilim.

     Film bittikten sonra hayatımı tekrardan gözden geçirmeme neden olan duygularla boğuştum. Eğer ki bu şekilde olmasaydı şu an neler yaşardım diye düşünüp bir çok teori ürettiğim doğrudur. Ve bu bakış açısı bana çok fazla şey kattı. Şu an da baktığım her yeri farklı görme hali yaşamış oldum aslına bakarsanız. Bu yüzden filmi kendimde çok farklı bir yere oturttum. 

     Hayat aslında tam böyle bir yerde başlıyor. Ben de o düzlemde yürüyorum işte. Önemli olan o yolu bilinçli bir şekilde yürüyebilmek. Ben artık bazı şeylerin daha çok farkındayım.

"Hissiyatlarımı nasıl böyle bir yere bağladım şu an inanın ki bilmiyorum. Ancak Mr. Nobody'nin bende oluşturduğu duygular tüm anlamlarıyla bir GÖKKUŞAĞIna dönüşüyor. Belki sizlere bir renk kırılması olarak görülebilir ama bana sayısız olasılıkların gökyüzüne yansıyarak bize ulaşması gibi geliyor artık. Gördüğüm renklerden ibaret değil. Sadece Mavi ve Kırmızıdan ibarette değil. Bana göre tüm renklerin birbirleriyle bağlı olduğu bir geçitten başkası olamaz artık. Aslında hayatımızda ki renkleri hatırlatmak için karşımıza çıkan bir haberci gibi belkide. Farkına varmamız için. Bir çok ışığın, hayatın, yolun, yaşanmışlıkların ve yaşanacakların belirticisi gibi. Müjdeci gibi. Bunu farkına vararak yaşamak gerek, farkına vararak yaşayalım. 8/10."

"PARFUME: THE STORY OF A MURDERER, KOKU: BİR KATİLİN HİKAYESİ"

-15.01.2017 izleme tarihim.

-Yönetmen: Tom Tykwer

-Ben Whishaw, Alan Rickman ve Rachel Hurd-Wood başrolde.

-Imdb:7.5

-2006, Almanya yapımı.
-Tür: Gerilim, Psikolojik

     Kendimi baz alarak düşündüğümde bu sefer ilginç bir durumla karşı karşıyaydım diyebilirim. Konusuna bakmadan izleme ilkemi bozup, konuya tam anlamıyla hakim olarak izledim bu sefer filmi. Bun nedeni filmi daha öncesinde izleyen arkadaşlarımın konuşmalarına az da olsa kulak misafiri olmam olabilir. Yahut çok bilinen bir eserin filmleştirilmesi de olabilir. Buna rağmen kitabını (henüz) okuyamadığımı üzülerek belirtmek istiyorum.

  Filmin içeriğinden bahsetmeme gerek olmadığı düşüncesindeyim çünkü zaten film en son sahneyle başladığı için sonunu bilerek filmi seyretmeye başlıyorsunuz. Bir nevi de olsa. Ancak yine de kısaca bahsedecek olursam bin sekiz yüzlü yılların Fransa'sında, Paris sokaklarında işlenen bir kadın cinayeti ile başlayan diğer kadın cinayetlerini konu ediniyor. Ve tüm bu cinayetlerin ortak bir amacı var. Katilin kurbanlarının kokusunu saklama isteği. 

     Açıkçası filme bir ön yargı ile başlamıştım. Aynı düzlemde ilerleyen basit bir yapım olacağı düşüncesindeydim. Yanılmış olmam bu sefer sevindirdi.Çünkü film öyle bir sona bağladı ki, inanılmaz zekiceydi.

     Filmin bir dönem filmi olması yine yapıma olumlu bir yön vermişti. Çünkü Fransa'nın o zor zamanlarını, sefaletini, açlığını bize çok iyi yansıttılar. Fransa halkı o dönem kusursuzca işlenmiş gibi bir fakirliğin içerisinde, buna tuz biber olurcasına pis bir kokunun eşliği ile yaşamlarını sürdürüyorlardı. Bu durum sanırım sonrasında verilen mücadelenin cevabını bizlere iyi bir şekilde veriyor.

     Başrol oyuncumuz Ben Whishaw gerçekten çok başarılıydı. İzlerken kendisinden ciddi anlamda etkilendiğimi söylemeden edemeyeceğim. Rolünün en has noktası olan psikolojik durumunu o denli iyi ifade etti ki gerçekten bir katili anlamaya çalışmak için çaba gösterdim. Zaten filmin geneline baktığımızda oldukça yoğun psikolojik sanrılarla örülü bir yapım olduğu su götürmez bir gerçek. Ben genel de gerilim türünde ki filmlerin psikolojik vakalar ile desteklenmesini fazlasıyla severim. Şu kesmeli, biçmeli, amaçsızca vahşet içeren (sanki görmeye ihtiyacımız varmış gibi ) filmler bana yönelik değil anlayacağınız. Yani demem o ki tam anlamıyla izlerken düşündüren bir gerilim yapımıydı film.

"Gelelim hissiyatlarımıza. Sanırım ilk defa Freud'a katılıyorum. İçimizde bir saldırganlıkla hayata açıyoruz gözlerimizi. Ancak bunu bastırıp devam etmek ya da dizginlemeyerek ilerlemek.. Böyle bir seçimin arasında ilerliyor yaşantımız. Azra Kohen bir söyleşisinde tüm insanlığı kendi türevleri olarak gördüğünü ve bu düşünceyle yaklaşarak herkesi anlamaya çalıştığını söylemişti. Yani aslında hayat bir paralel evren de herkes herkesin bir diğer olasılığı olarak yaşamını sürdürüyor. Ben olsaydım? sorusunun cevabı gibi bir şey aslına bakarsanız. Bu filmi izledikten sonra ne demek istediğini daha iyi anlamış oldum sevgili Akilah'ın. Çünkü film boyunca ben de aynı düşüncelerle aklımı kurdum durdum. İşte bu yüzden bu sefer zamanın sembolü olan herhangi bir şeye açmak istiyorum kapıları. Misal SAATlere. Zamanı durdurmak ya da geri alabilmek mümkün olsaydı diye düşünüyoruz ya hani bazen. İşte tam öyle bir an da etrafınıza bakın derim. Tüm herkesin seçimleri aslında bizim seçimimiz olduğunu bir de çıplak gözlerle görelim diye.8/10."

"AH GA SSI, THE HANDMAIDEN, HİZMETÇİ"

-10.01.2017 izleme tarihim.

-Yönetmen: Park Chan Wook

-Jo Jin Woong, Ha Jung Woo ve Kim Min Hee başrolde.

-Imdb: 8.1

-2016, Güney Kore yapımı.

-Tür: Dram, Erotik

     Park Chan Wook. Akıl uçuran yapımların yaratıcısı. Çok büyük, sonsuz bir saygım var kendisine. Alışagelmiş, sırf maddi çıkar sağlamak için yapılan filmlerin aksine her daim akıl oyunlarıyla dolu son derece ağır ama bir o kadar da mükemmel filmlerle karşımıza çıkan bir yönetmen. Yargılayan bir kesimin bile eninde sonunda kendisine saygı duymaları gerektiğini anlamalarını sağlayan sıra dışı birisi. Ancak size yalan söylemeyeceğim. Uzun zamandır listelerin en üst sırasında görüp de fazlasıyla popüler olup iyi yorumlar yapılan bu filmi fark ettiğimde, yapımcısının Chan Wook olduğunu bilmeden tamamı ile istem dışı tıkladığım bir andı. Mouse azizliği diyelim biz buna. Ama nasıl bir rastlantı. Yönetmenin ismini okuduğumda inanamadığımı ve hemen izlemeye başladığımı hatırlıyorum. Ne oyuncularına ne de konusuna bakmadan tamamı ile şuursuz bir şekilde. 

     Filmimiz bir dönem filmi. 1930lu yıllarda Japonya sömürgesi altında ki Kore de geçiyor. Düzenbaz bir adam ile aynı onun kadar düzenbaz küçük bir hizmetçi kızın zengin ve soylu bir kadını kandırma oyunu ile başlıyor filmimiz. Hizmetçi kızımız evin hanımına yardımcı olarak getiriliyor ve düzenbaz adam kendini kadına ve eniştesine bir dük olarak tanıtıyor. Asıl amacı hizmetçi kızın yardımı ile kadınla evlenip servetine sahip olmak. Ancak film o denli şekil değiştiriyor ki filmde hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını tüm çıplaklığı ile izlemeye başlıyoruz. Erotizmi çok farklı bir şekilde yorumlamış bu sefer Park Chan Wook. Fiziksel yoksunluğundan çok tamamı ile duygular ve bağlar üzerine kurulu bir sanat filmi olduğunu düşünüyorum. Ayrıca hissiyatın iki yüzünü de göstermeleri bence filmin en iyi yanıydı. Hem son derece çirkin bir haz yanını hem de ihtiyacın saflığını görmüş olduk filmde. 

     Herkese hitap edebilen bir film değildi. Herkes kabul edecek diye bir kaide de yok. Ancak film yorumlarına baktığım esna da gerçek anlamda tahammül sınırını aşan yorumlarla karşılaştım. Her şeyden önce bu filme verilmiş olan bir emeğin olduğunu unutmamak gerekir. Filmde ki yer altı edebiyatı ve erotizm o denli yoğundu ki, bu elbette her kesim tarafından kabul göremeyecek. Ancak filmde verilmiş olan kavramlar ve mesajların tam anlamıyla anlaşılmaması üzerine, insanların hakim olamadıkları bir şey üzerinde bu denli söz hakkına sahip olmak istemelerini anlayamıyorum. Umarım bir gün bu bilinç hepimizde uyanacaktır.

     Bir olaya bir çok farklı bakış açısı ile yaklaşıldığı için aslında görünenin gerçeğin yalnızca az bir kısmını yansıttığını düşünmemiz gerektiğine ve ona göre hareket ederek daha ihtiyatlı yaklaşmamızın her yaşantımıza daha faydalı olacağını düşündüm film bittikten sonra. Bu  durum fazlasıyla zor olan hayatlarımızı bir tık daha kolaylaştırıp nefes almamızı sağlamış olurdu hiç şüphesiz ki.

     Old Boy'un yapımcısından söz ediyoruz aslında. Bu yönetmenin duyguları çok farklı tarzda insanlara aktarıp farkındalık kazandırma gibi bir özelliği olması inkar edilemez. Bu yüzden her ne olursa olsun bu yapımı özel kılan bir şeylerin olduğu düşüncesindeyim. 

     Tek bir olumsuz yaklaşımım olacak. Filmin bütününde ve büyük parçalarda ki yaşanmışlığı değil küçük ayrıntılarda vermiş oldukları mesajlar ve oyunculuklar çok daha iyiydi. Eyleme geçtiklerinde samimiyetlerini bir tık kaybettiklerini düşündüm. Ancak bu yine de anlatmaya çalıştıklarını en iyi şekilde bize aktardıklarını değiştirmez.

"Yine bir örnek üzerinden gideceğim hissiyatlarıma. Kendinizin bir boy aynasına baktığınızı düşünün. Tüm ayrıntılarınızla kendinizi incelediğinizi. Yüzünüzde ufak bir tebessüm ve bir rahatlamışlık ifadesi. Gözleriniz de hafif bir parlaklık var berraklık. Size bakanların görebileceği yalnızca bu kadar. Tabi sizi tam anlamıyla tanıyan ve içinizi görebilen birisi yoksa. 

Yani demem o ki karşımızda ki bizi biz nasıl istersek öyle görür. Gülümsediğimiz esnada aslında içimizin bir dolu minik parçaya ayrılıyormuş gibi kötü ve umutsuz hissettiğimizi bilemezler. Ya da o berrak ve parlak gözlerin akmaya çalışan göz yaşlarımızı engellediğimiz için o ışığı oluşturduğunu bilemezler. Bunu bir tek biz biliriz. Unutmamamız gereken; yalnızca bu denli hisseden kendimiz değiliz. 8.9/10."

"ATONEMENT, KEFARET"

-11.12.2016 izleme tarihim.

-Yönetmen:Joe Wright

- Keira Knightley, James McAvoy ve Brenda Blethyn başrolde.

-Imdb: 7.8

-2007, İngiltere, Fransa ve ABD yapımı.
-Tür: Dram, Savaş

     Keira Knightley filmleri listemde uzun zamandır duran bir film olmasına rağmen oldukça geç izlediğimi düşündüğüm bir yapım oldu Kefaret ben de. Yine iç hesaplaşmalarla boğuşmuş bulundum izlediğim süre boyunca. Hatta belki de sonrasında da. Aslında önemli olan bunu sonraya da taşımak değil midir zaten?

     Eski zamanlara ait filmleri izlemeyi hep çok sevmişimdir. Bunun nedeni filmin içinde ki o tarihi esintilerin bana oldukça zevk vermesi olabilir. İşte filmimizde o zamanların, 1930lu yılların sonlarına doğru geçen bir hikayeyle başlıyor. Film ilk dakikadan itibaren gerek giriş müziği gerekse küçük kızın tavırlarıyla olsun sizi zaten direk etkisi altına alıyor. İyi bir etkiden söz etmiyorum hayır. Bir kaç ay geçmiş olmasına rağmen üzerinden, halen daha hissetmiş olduğum bir kızgınlık var film aklıma geldiğinde. Elimde değil, işte tam bu anlarda gerçekten de mükemmel olmak için yaratılan varlıklar olmamız lazımken nereye geldik diye düşünmeden edemiyorum.

     Filmimizin baş karakteri olan Briony'nin gördüğü bir şeyi tam anlamıyla yanlış yorumlamasına bağlı olarak gelişen olay zinciri konu edilmiş filmde. Gerek dönemin şartları gerek de Briony'nin yaşını göz önüne aldığımızda talihsizlik diye adlandırılan ve tamamı ile kadere yüklenmeye çalışılan bir yargının aslında açıkça kendi elimizde olduğunu keşfetme yolculuğuydu belki de. 13 yaşında ki bir kızın ablasının ve hizmetçilerinin oğulları Robbie'nin birbirlerine karşı hissettikleri aşkı tam anlamıyla anlayamaması olarak görebilirsiniz belki olayı, ancak bana göre öyle değildi. Kaç yaşında olursak olalım bazı durumların özden geldiğini düşünüyorum. Ve Briony'nin o yaşlarda içinde filizlenen bir kıskançlık duygusu oluşmuş oldu. Ama bilemezdi. Bu duygunun kendisinin ve etrafında ki herkesin hayatını çok kötü bir anlamda etkileyeceğini bilemezdi. Bir anlık düşüncesizliğin, sözüm ona doğru yaptığını düşmek isterken ki cehaletinin bedelini en ağır şekilde ödedi ve ödetmiş oldu. Ve sonrasında hissetmiş olduğu pişmanlık kayıplarının yanında hiçbir şeydi aslında.

     Filmde fazlasıyla karşı olduğum bir hal vardı, küçücük bir kızın tanıklığına güvenerek olayı inanılmaz boyutlara taşımaları evet. Ancak günlük hayatımızda bile sürekli bu gibi durumlarla iç içe yaşayınca olması gereken buymuş gibi bir algı yarattırıyorlar belki de bizde. Adalet mi? O kelimenin anlamının tam anlamıyla idrak edildiğini düşünemiyorum ne yazık ki.

     Film aslında size oldukça önemli bir öğüt veriyor. "Emin olmadığın bir durum karşısında asla bir şey söyleme. Her ne olursa olsun. Çünkü konuşmanın sonucunun nereye ulaşacağını ve hangi hayatları ne şekilde etkileyeceğini asla bilemezsin. " Her gün yaşadığımız şeyler, öyle değil mi?

     Bunun yanında dönemin getirilerinin çok iyi bir şekilde işlenmiş olduğu aşikar. Savaş sahnelerinden fazlasıyla etkilendiğimi söyleyebilirim. İnsanlığın kendi başına ne gibi durumları açıp baş etme çabasında ki o büyük azmini görüyoruz filmde. İçler acısı olması en büyük gerçeğiydi benim için.

"Nasıl anlatmam gerek diye düşünürken bir hikaye üzerinden açıklamaya çalışacağım. Hayatında hiç bir çiçeğe sahip olmamış bir çocuk düşünün. İlk çiçeğini eline aldığında tam anlamıyla nasıl bakması gerektiğini bilemez. Bir yol göstereni yoksa tabi ki. Eğer ki yanında öyle biri de yoksa yaşayarak öğrenmekten başka çaresi yoktur, bu çiçeğin hayatına mal olasa da. 

Çiçeklerin iki tane canı vardır. Birisi su, diğeri ise gün ışığı. Ancak o denli hassaslardır ki fazla su verirseniz çürürler. Ya da güneşin altında çok uzun süre bırakın hemen yaprakları yanmaya başlar, bozulur. Misal MENEKŞELER. Naziklerdir, oldukça naif. Herkesin elinde yaşayamazlar. Bu yüzden özen göstermek gerekir. Menekşenin dilinden almak gerekir. İlk çiçeğini eline almış bir çocuk nereden bilecektir ki? İlk menekşesi su yüzünden çürüdüğünde anlayacaktır, başka yolu yok. İşte tam o an da bir karar verir çocuk. Ya tekrar bir menekşe alır ya da bir daha asla menekşeye elini sürmez. Her şey aslında bu kadar açık, bu kadar basit. 7/10."

"DEVDAS"

-12.01.2017 izleme tarihim.

-Yönetmen: Sanjay Leela Bhansali

-Aishwarya Rai, Madhuri Dixit ve Shah Rukh Khan başrolde.

-Imdb: 7.2

-2002, Hindistan yapımı.

-Tür: Dram

     Filme ilk başladığım sıralar eğlenceli ve romantik bir aşk filmi izleyeceğimi düşünürken nasıl öyle bir sona ulaştık, inanın ben de bilmiyorum. Yapım yılını dikkate aldığımda gayet başarılı bir film olduğunu söyleyebilirim. Ancak günümüz baz alındığında fazla klişe ve abartıydı.

     Dürüst olmak gerekirse Devdas karakterini hiç ama hiç sevmedim. Başına gelen hiçbir şeye de üzülmedim. Çünkü bazen yaptıklarımızın sonucunu düşünmeden hareket etmek bizi bu gibi ağır sınavlardan geçiriyor. İnsanın kendine yaptığını cümle alem bir araya gelse yapamaz diye boşuna dememişler sonuçta.

     Filmimiz Devdas ve Paro adında ki birbirini seven iki gencimizi konu alıyor. Devdas 12 yıl sonra yurtdışından ülkesine dönüyor. Çocukken birbirlerine aşık olan bu ikilinin duygularının halen daha süregeldiğini öğreniyoruz. Kızın ailesi bir çiftçi iken çocuğun ailesi Hindistan'ın önde gelen zengin ailelerinden, bu yüzden Devdas'ın ailesi kızı istemiyor. Ancak bunu o denli aşağılayıcı bir şekilde dile getiriyorlar ki bunun sonucunda ikisininde hayatını mahveden bir durum ortaya çıkıyor. Bu aşağılamaya oldukça içerleyen Paro'nun annesinin uğraşları sonucu, kızımız Hindistan'ın en zengin ailesine gelin gidiyor. Ve böylelikle hazin son: Devdas'da kendini içkiye ve alemlere veriyor. Yani resmen biçare bir şekilde kendini mahvediyor. En çok sinirlendiğim noktaydı hemen kabullenmiş olması.

     Yaptığının hata olduğunu fark ettikten sonra bile düzeltebilmek için hiçbir çaba sarf etmediği yetmiyormuş gibi bir de kızı kendi elleriyle gelin evine götürdü. Kimse kusura bakmasın ama bu bana göre ahmaklığın son boyutudur.

     Ancak karakteri düşündüğümde,  kendisine hiç bakmadan insanları yargılayıpta kendisini üstün gören, buna rağmen de çok zayıf bir kişiliğe sahip güçsüz ve asalak geçinen biriydi. Hele ki diğer kadına söylemleri, işte benim son noktam orasıydı.

     Paro için ne olumlu ne de olumsuz düşüncelerim var. Sanırım ortalarda bir yerlerde kaldım. Aslında filmin başlarında çocuksu hallerini çok sevmiştim. Olaylarla birlikte olgunlaşıp bambaşka birine dönüşümünü izliyorsunuz film boyunca zaten. Ancak Paro'yu izlerken güzelliğine kapılmıyor değilsiniz. Bollywood'un Angelina Jolie'si diye boşa dememişler. İnanılmaz bir güzelliğe sahip kendisi. Bu da şüphesiz ki filmin en büyük artısıydı.

     Genel olarak düşündüğümde beni en çok etkileyen karakter fahişe rolünü üstlenen kadındı. Hem oyunculuğu hem güzelliği, duruşu, cümlelerini söyleyiş biçimiyle bile içimize dokunduğunu söyleyebilirim. Gerçekten filmin en büyük oyuncusuydu bana göre. Gerek hayat hikayesi gerek de Devdas'ın ona yaklaşma biçimi ve kadının buna karşı duruşu bana inanılmaz bir tat verdi izlerken. Güçlü karakterlere bir saygım var, güçlü kadın karakterlere de hayranlığım inanılmaz boyutlarda. Ve film boyunca Devdas'ın en büyük sınavının da o kadın olduğunu düşündüm. Yan karakter üzerinden oldukça isabetli mesajlar veren ve çok iyi yerlere değinilen bir film olmuş fikrimce.

     Hindistan ne yazık ki Kast'a en uç noktalarda rastladığımız bir ülke. Filmin geneli de bunun üzerine kuruluydu. Kişiyi aklıyla ele almak yerine parasını ve itibarını tartarak karşımızda bulundurduğumuz sürece her şeyi bir kenara bırakıyorum, tüm adaletsizliği ve ayrımcılığı, özümüzde hiçbir zaman insan olmayı öğrenemeyeceğiz. Ve bunun sonucunda çok büyük kayıplar verecek, en acı durumlara maruz kalacağız. 

     Öfkelendim, üzüldüm, içerledim ama en önemlisi kızın annesinin o malum sahnesinde gerçekten duygulandım. Yapış şekli, dile getirdikleri, anlatmaya çalıştıklarını her ne kadar yanlış yoldan anlatmış olsa da o karşı duruşu, savunmayı iliklerime kadar hissettim aslına bakarsanız. Bir insanın yok sayılmasının, yok sayılmayı bırak en aşağı mertebeyi itilmenin o acı anı beni sarmaladı. Tam o sırada üzüldüğüm kişi bunu yapandı, Devdas'ın annesi.

"Her şeyi bir kenara koyduğumda hissiyatlarıma bakıyorum da, PORTAKAL ÇİÇEĞİnin kokusunu buram buram hissediyorum. Adeta ben buradayım diyor. Öyledir ya normalde de. Metreler öncesinde size yerini belli eder. Hava bile kendini değiştirir onun bulunduğu yerde. İşte hayata karşı tam anlamıyla böyle bir duruş sergilemeli insan. Fırtınalar, yağmurlar, soğuklar görmedi mi o? Elbette gördü. Çekip gittiğinde bile meyvesini bırakmayı ihmal etmedi ama. Çünkü vazgeçmedi. Olan hayatı kabullenip köşesine çekilmedi, çabaladı. Ama bunu yaparken de benliğinden hiçbir şey kaybetmedi, duruşunu bozmadı. 7/10."

"INTERSTELLAR, YILDIZLARARASI"

-05.01.2017 izleme tarihim.

-Yönetmen: Christopher Nolan

-Matthew McConaughey, Anne Hathaway ve Jessica Chastain başrolde.

-Imdb: 8.6

-2014, Amerika yapımı.

-Tür: Bilim Kurgu

     Çok uzun zamandır izleme listemde olan bir film. Doğrusunu söylemek gerekirse süresini görünce bir türlü cesaret edememiştim. Ancak bilim kurguya meraklı birisi olaraktan artık daha fazla geciktirmemem gerektiğini düşündüm. Ve izlemeye koyuldum. İtiraf ediyorum bir oturuşta yine de izleyemedim. Kore filmleri de uzun sürüyor ancak onlar merak duygusunu öyle bir yere bağlıyorlar ki izleyebiliyorum. Amerikan yapımları için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

     Mükemmel bir film miydi? Hayır. Kötü müydü peki? Tabi ki hayır. Güzel ve aydınlatıcı bir film olduğunu düşünsem de muazzam diyemem. Dediğim gibi ilgililerine güzel bir film, ancak bilim kurgudan hoşlanmayanlar filmi sıkıcı bulacaklardır.

     Filmin konusu dünyada ki zamanımızın artık dolduğunu göstermeleriyle başlıyor. İklim değişiklikleri ile birlikte açlıkta boy göstermeye başlamış. Dünya'nın son anlarında yaşamaya başlıyoruz film başladığında ve bu gerçekten aydınlatıcı ve bir o kadar da rahatsız edici bir olgu. Şu an bu durumda olmasak da bir neslin o şartlarda yaşayacak oluşu kaçılmayacak bir şey. Hiç olmazsa bunun süresini uzatalım demeye sevk ediyor umutsuzca insanı. Konumuza dönecek olursam, insan ırkının yok olmaması için sevgili astronotlarımız ve bilim insanlarımız yeni bir gezegen arayışına çıkıyorlar. Bu arayış ile baş rolümüz iki çocuğunu ve babasını arkasında bırakmış oluyor. Bilim Kurgu evet ama sık sık dram izleri de taşımış bir yapımdı.

     Matthew'u hep romantik-komedi tarzında izlediğim için açıkçası böyle bir tarz da gelmesi beni şaşırttı. Yakıştığı aşikar elbette. Yalnız bu filmde Anne Hathaway'in işi ne, gerçekten anlayamadım. O denli altı boş bırakılmış ve gereksiz bir karakter gibi geldi ki. Yani olsa da olur olmasa da. Ama ben kendisini pek filme ait hissetmedim ne yalan söyleyeyim. Bence kendisi de hissetmemiş olacak ki oyunculuğu şimdiye kadar izlemiş olduğum en kötü haliydi.

     Ciddi anlamda basit bir anlatım ile konuyu ve bilimüstü olayları o denli iyi verdiler ki kendimi üçüncü bir şahıs gibi hissetmedim. Her ne kadar işleyişin yavaş olmasından yakınmış olsam da bilim konusunda merakımıza yol açacak olaylara değinildiği için aynı zamanda da bir izleme isteğine yol açmış oldu. Yalnız yine de kurgudan endişeleri olmalı ki olayı bilim kurgu da bile kadere bağladılar. Tebrik ediyorum. "Kızım seçilmiş kişiydi. Onun kaderinde bu var." Gerçekten mi? Açıkçası bu an da bir hayli güldüğümden emin olabilirsiniz. Ee biz de insanoğluyuz sonuçta. Son sahne de üzülmedim dersem yalan söylemiş olurum. Kızının cümlesine katılıyorum. "Hiçbir ebeveyn çocuğunun ölümünü yaşamamalı."

     Hayatta ki adımlarımız her daim doğru atılmış olacak diye bir kaide yok. Bazen geri adım atmayı da bilmemiz gerekiyor. İş işten geçmeden önce hareket edişimiz ne denli doğru diye düşünürsek şayet attığımız her adım da bir o kadar sağlam olacaktır. Bunun korkaklıkla ya da geri durmakla alakası yok. Bu tam anlamıyla ihtiyatlılık. Sonradan pişman olmak varken neden kendimizi göz göre göre ateşe atalım ki? Sonuçlarını düşünelim. Bizim için değil sadece, bizle birlikte dokunduğumuz herkesin hayatı için de.

"Bu sefer bana bu filmin hissettirdikleri yine bir renkte can buluyor. GRİ. Ne tam anlamıyla siyah ne de beyaz. Ortalarda bir yerlerde işte. Arada kalmış. Ya da bir nedenden arada bırakılmış, elinde değil. Biraz daha önünü görebilse belki apaçık hale gelecek. Ya da tüm umutları yavaş yavaş kararmaya yüz tutacak. Bilmiyor ki Gri. Hareket etmiyor. Etmekten korkuttular çünkü. Ancak neden tek bir yönden bakmalı ki bu duruma? Tamam, elden bir şey gelmiyor ama ille de eyleme mi geçmek lazım. Bunu hiç düşündü mü Gri? Bence düşündü. Çünkü ne koyu gri dedik ne de açık gri. O bile isteye tam ortada durmuş zaten. 6/10."